Door Rein R

Getallen in blauw licht.

In het donker zat hij op z'n zolderkamertje. Alleen het blauwe schijnsel van de monitor boven zijn toetsenbord verlichtte het kamertje. Vage schaduwen bewogen op de muur en tekenden daar een silhouet van het lichaam in de stoel voor het buro. Het hoofd in de handen, de rug gebogen. Het was een non-verbaal voorbeeldplaatje uit een psychologieboek. Geknakt door het leven; geslagen door omstandigheden die zo zwaar waren dat het hem alle zuurstof uit zijn lijf trok. De vragen kwamen in cirkels bij hem bovendrijven. Steeds weer gierden dezelfde gedachten door zijn hoofd. Waarom nou hij? Waarom bij mij?.. klonk de echo na in z'n oren. Waarom nu op dit moment; net nou het leek alsof zijn leven er wat beter uit begon te zien? Had diegene niet netjes kunnen overleggen of op zijn minst een mailtje kunnen sturen..? Waarom deden ze zo rot tegen hem, terwijl hij niemand ook maar iets gedaan had. Stank voor dank! Enne, bedankt Ray, of hoe de bedenker van Hyves ook maar mag heten. Bedankt voor het verknallen van mijn avond.

De macht van het getal, bedacht hij. Hij kon aardig meedoen in zijn eigen kringetje op school. De jongens en meiden in zijn klas zaten meestal net onder de 5 á 600 stuks, slechts een enkeling had er meer dan hij, maar daar werd hard aan gewerkt 's avonds op die zolderkamer in het blauwe licht. Wat was hij gehaaid te werk gegaan en had telkens bij al zijn kennissen gekeken of er iemand bij "Vrienden" stond die hij nog niet had toegevoegd aan zijn eigen vriendengetal. Een paar krabbels, een leuke gadget, een geshopte foto van zichzelf en dan duurde het een dag of twee en had hij weer een stel kunnen binnenhalen en zo zijn eigen getal kunnen vergroten.
Hij keek nog eens naar de letters en cijfers boven de profielfoto's op zijn eigen site. "671 Vrienden" stond er. Maar telkens als hij dit cijfer zag, kwam de beklemming terug en leek zich vast te zetten op zijn borstkas en keel. Hij had al uren een droge mond, maar kon gewoon niet naar beneden om wat water te gaan halen.
Gisteravond nog had hij iemand toegevoegd en stond de teller op 673. Het meest ondenkbare was werkelijkheid geworden: Het ONTVRIENDEN was begonnen.

Op school was het woord bij Nederlands wel even ter sprake gekomen,  maar puur en alleen omdat "ontvrienden" hét Winnende Woord van 2009 was volgens de dikke Van Dale woordenboeken.
Ze hadden gelachen; ont-vrienden: het je ontdoen van vrienden; je losmaken van vrienden. Zoals je ook kunt ont-vlooien of ont-haren of of......Ga maar door. Lachuh joh!
Het "je ontdoen van vrienden" was gekoppeld aan de vriendensites als Facebook, Hyves en andere soortgelijke sites.

Woest probeerde hij zich te herinneren wat het adres was van de site waardoor je erachter kon komen wie jou had ontvriend. Je kon toch moeilijk een kleine 700 foto's gaan nalopen. Misschien vanaf nu wel iedere avond.... Stel je voor dat dit ontvrienden ging doorzetten. Iemand had laatst in de krant zo'n artikel gelezen, waarin stond dat het nu heel erg in was om te ontvrienden. Om iedere vage vriend eruit te gooien en alleen die vrienden over te houden waar je echt contact mee had. Nou, dan kon hij wel stoppen bij 12 of 13. Of minder.
Maar hoe moest dat dan op school; bij je maatjes in de buurt? Iedereen schepte hoog op over zijn of haar getal. Wat een macht en autoriteit gaf zo'n getal aan je sociale leven. Het maakte je de King.

Langzaam vervaagde het licht van de monitor naar de spaarstand. Hij deed deze keer geen moeite om een tik tegen het toetsenbord te geven zodat het beeld er weer uit zou knallen. Nee, zijn gedachten dwaalden af naar het woord Vriend. Ineens wist hij waarom dat woord zo diep insneed in zijn gevoel. Zijn Oma....Hij zag zichzelf staan in de gang bij zijn oma! Daar aan de wand hing een tegeltje met de tekst: "Een vriend is iemand die alles van je weet, en toch nog van je houdt".
Hij stond er een tijd geleden eens naar te kijken toen de keukendeur openging en oma naast hem kwam staan. Ze streek hem door de haren, wees naar het tegeltje en zei: "Boerenwijsheid, jong. Simpel maar o zo diep". Hij murmelde wat en maakte aanstalten om de kamer weer in te lopen, toen oma hem staande hield en zei: "Maar niet alleen boerenwijsheid. Het is ook wijsheid vanuit de bijbel". Nu hij terugdacht aan die woorden voelde hij nog de ongemakkelijke houding waarmee hij in de gang stond en probeerde om het gezicht van zijn oma te ontwijken. Maar oma ging onverstoorbaar door met praten over het feit, dat Jezus Zijn discipelen vrienden noemt en geen slaven. Ondanks dat ze zoveel dingen verkeerd hadden gedaan. "Vergeet nooit, jongen, dat Hij ook jouw vriend wil zijn. Maar dan moet je Hem wel ruimte geven en toelaten in je leven en geen oppervlakkige relatie met Hem aangaan. Hij houdt van diepgaan". "Hij kent je, en houdt met een ongelofelijke Liefde nog steeds van je". "Als je Zijn Vriendschap kent, ben je niet meer zo afhankelijk van de goedkeuring van anderen om je heen". En oma keek haar kleinzoon aan met van die ogen die overal doorheen leken te prikken. "Als Hij je vriend mag zijn, laat Hij je nooit meer vallen", waren de laatste woorden die hij hoorde voor hij de gang uitvluchtte.

In het schijnsel van het blauwe licht op de zolderkamer, drong het ineens tot hem door: de bijbel is geen slaperig boek, of ouderwets. Nee, het was een gedachte die hem zelfs een stukje vrolijkheid gaf: "Jezus doet niet aan Ontvrienden". Hij zoekt relaties met mensen waarin ze kunnen lachen, huilen en helemaal zichzelf kunnen zijn. Niet langer is het getal aan de macht, maar de Liefde! Die gedachte gaf hem ruimte in zichzelf.
 

Zo, eindelijk kon hij eens naar beneden voor een glas water. Morgen zou hij wel weer zien hoe zijn status was gekelderd op z'n Hyves. "Och, er zijn ergere dingen" bedacht hij, terwijl hij met twee treden tegelijk de trap naar beneden nam richting de keukenkraan.....