De Tegenstroom van Kaleb

Wat een verhaal is het toch; die verspieders op weg naar het beloofde land. Een hit in de zondagschool. Een geweldig moment, dat zo boeiend beschreven is in Numeri 13 en 14, dat velen zich het verhaal levendig voor de geest kunnen halen. Tuurlijk denk je daarbij aan mannen met zoveel spierballen, dat ze zo mee kunnen doen aan de Sterkste Man ter Wereld. In de kracht van hun leven; een toonbeeld van gezondheid en levenslust!

Mozes stuurt de 12 verspieders, waaronder Jozua en Kaleb. Hij geeft aan de mannen instructies mee, hoe ze het land moeten verkennen. De Israelieten hadden totaal geen ervarting met dit soort zaken. Honderden jaren waren ze als slaaf in Egypte geweest en hadden daar geen ervaring kunnen opdoen met strijd, oorlogvoeren en verkennen. Ze hadden daar geen land en dus ook ook niets te verdedigen. Daarom geeft Mozes zijn aanwijzingen aan de spierballen.

Let op:
Hoe is het land....zijn er bomen en dus regen, en welke oogst?
Hoe zijn de mensen....veel of weinig; sterk of zwak?
Hoe zijn de steden....versterkte steden of zijn ze toegankelijk?

Hoe kijk je in het leven om je heen?
En zo komen de verspieders terug na 40 dagen, dragende de vrucht van het land. Grote druiventrossen, granaatappelen en vijgen. Vol van Melk en Honing: dat was hun getuigenis. Maar....er is ook een andere kant: de mensen zijn sterk; we hebben zelfs reuzen gezien....kinderen van Enak! Het volk had al genoeg gehoord. Nooit geleerd om te vechten en oorlog te voeren en nu moesten ze ineens staan tegenover reuzen? O nee, no way!

Maar er was ook een ander geluid te horen: het getuigenis van Kaleb. "Wij zijn sterk genoeg om te overwinnen". Het negatieve geluid overstemt Kaleb. Hoe meer ze praten, hoe kleiner ze zich voelen. Eerst waren er vijanden, toen werden het reuzen en nu waren zijzelf als sprinkhanen in hun eigen ogen. O waren ze maar in Egypte gebleven. Vergeten was de uittocht; vergeten het zwoegen als slaven. Vergeten waren de wonderen die God had gedaan.

Hier zie je de kracht van woorden in negatieve zin, van roddel en leugen. Soms geboren uit angst, of omdat je meegaat met de menigte.
Kaleb begon nogmaals te getuigen van het land en van wat God zou kunnen doen. Maar de menigte werd steeds gekker. Ze wisten niet meer wat ze zeiden: "onze vrouwen en kinderen zullen slaaf worden daar...laten we teruggaan naar Egypte", waar ze nota bene net bevrijd waren van het slaaf-zijn. Kaleb en Jozua proberen nog een keer het volk op andere gedachten te brengen, maar het volk had toen nog maar een optie: Stenigen die twee! En dan komt God tussenbeide. Geen van de mannen van het volk zal het beloofde land binnentrekken vanwege hun ongeloof en ontrouw aan God. Ze zullen zwerven en sterven in de woestijn. Behalve Kaleb en Jozua.

Wat is Kalebs geheim? God zegt over hem: Hij is met een andere geest vervuld. Hij heeft Mij trouw gehoorzaamd. Hij zal het land binnengaan en zijn kinderen zullen hun erfdeel van het land krijgen.
Welke belangrijke lessen leren we van Kaleb?

Luisteren:
Naar wie luister je, en wat hoor je dan? Roddel, leugen? Het maakt je kapot en laat je in de woestijn zitten.
Spreken:
Welke woorden spreek jij? Getuig je van de wonderen die God kan doen? Dan laat je de woestijn achter je en ligt het beloofde land voor je open.
Geloven:
Blijf je vertrouwen, ook als de omstanders het "beter" weten? Of als de omstandigheden er niet rooskleurig uit zien?

Dat is het hart wat God verheugt. Prachtig om te lezen dat Kalebs nageslacht nog deelt in de zegeningen die door Kaleb zijn ontvangen. Hij mag zijn gebied in bezit nemen op 80 jarige leeftijd; nog even sterk en fris als 40 jaar daarvoor in de woestijn. Nog vol geloof dat God een helper is.

Waarom ik dit verhaal zo mooi vind? Omdat naast de geestelijke lessen, die we kunnen leren, God laat zien dat Hij door jonge mensen met visie grootste dingen wil doen, maar dat ouderen met ervaring nog altijd land mogen innemen! Leeftijd speelt geen rol in het Koninkrijk van Jezus! Halleluja....

(* ben nog maar net in de 50...)