Door Rein R:

Twee kaartjes voor de hel...

Snoeikoud was het op de donderdagavond na oud en nieuw. Hier en daar vond je nog de lege omhulsels van grote vuurwerkbussen, die met het grootste gemak spectaculaire kleuren en fonteinen de lucht in hadden gespoten. Omdat het flink had gesneeuwd in dit leuke stadje langs de rand van het ijsselmeer, lagen de oudjaarsresten grotendeels verstopt onder een verse laag sneeuw. Het getuigde van de laatste flarden van de kerstvakantie. We hadden zin in een heerlijk avondje bioscoopje pikken. Na een middag winkelen, waar opvallend veel mannen buiten de kledingzaken stonden te wachten, terwijl hun vrouwen de verleidingen binnen niet konden weerstaan, en wij later een heerlijk vers broodje op de hand namen, bonden we de strijd aan tegen de hardblazende noord-oosterwind, die werd aangewakkerd door zijn vrije gang over het ijsselmeer. Op naar de bios waar we lekker warm en onderuitgezakt zouden hangen en ons zouden laten meevoeren door de film over de barre elfstedentocht van 1963 op het grote witte scherm. . En nu, met de snijdende kou om de oren, lijkt het alsof we zelf in de filmset meespelen.
De warmte was weldadig toen we het kleine filmhuis binnenliepen. Voor de kassa in de hoek stond een wat ouder echtpaar te kijken op de lijst met films, welke die avond zouden draaien. De vrouw ging voor het kassaraampje staan en zei met volle stem: "Mag ik twee kaartjes voor de Hel? Graag naast elkaar svp"!
Plotseling was het stil in de entree. Bezoekers keken elkaar aan en na enkele seconden brak er een lachsalvo los. Het echtpaar voor de kassa keek mekaar aan en met een mengeling van schaamte en humor brak een soort lach door op hun gezicht.
Twee kaartjes voor de hel. De Hel van '63, het verhaal over de worsteling van de schaatsers, die de Tocht der Tochten wilden schaatsen maar dat moesten doen onder zulke barre omstandigheden, zoals er nog nooit eerder was geweest tijdens een elfstedentocht. Ik dacht aan die koude hel van '63 en aan de andere, vlammende hel terwijl de voorvertoning van nieuwe films aan me voorbijging.

De hel wordt meestal verbeeld als een laaiend, alles verzengend vuur. Het vreemde is, dat het je geen enkele moeite kost om daar te komen. Gewoon doorgaan met leven en je nergens druk om maken. Geen religie, geen keuzes, niet moeilijk doen over Jezus of radicaal zijn op christelijk gebied. Je hoeft er helemaal niets voor te doen of iets voor te laten.....je gaat er zo heen nadat je hart voor de laatste keer geklopt heeft en je je laatste adem hebt uitgeblazen. De hel, een plaats in de geestelijke wereld, die soms in boeken of films zo fantasierijk wordt beschreven dat je je bijna een beeld kunt vormen van het laaiende vuur. Ik denk aan de bijbel die deze plaats als een reële plaats aanduid. Waar de tegenstander van God, met al zijn medewerkers, ook de eeuwigheid zal moeten slijten. Een plaats waar ook mensen heen zullen gaan als ze het tijdelijke met het eeuwige zullen verwisselen. Mensen, door God bedacht en gemaakt...mensen, waar God een eeuwigheid mee door wil brengen. In Zijn tegenwoordigheid, waar het goed en veilig is; waar we een plaats zullen hebben op de nieuwe aarde om gelukkig te zijn. Maar als je niet het toegangsbewijs hebt voor de hemel, heb je het kaartje voor de hel al in je hand. Het is het een of het ander.

Deze twee mensen hebben elkaar zeer lief. Ik weet dat want ik ken ze al dertig jaar. Zij wensen niemand een plaats in de hel, maar doen er alles aan om anderen aan een kaartje te helpen voor de hemel. Ze wijzen de weg naar het loket, helpen mensen om het kaartje onderweg niet te verliezen, zitten naast hen in de zaal om te bemoedigen, en laten met hun leven al een voorvertoning zien van Gods eeuwige Liefde.
Maar als hun tijd gekomen is om het kaartje te laten afstempelen aan het Grote Loket, zullen ze elkaar aankijken en opnieuw zeggen: Mogen we plaatsen naast elkaar, als het U belieft?